Moeder zijn van mijn zoon was een enorme beproeving. Ik begreep hem niet, wilde het zo graag goed doen, had het beste met hem voor en wilde hem zo graag gelukkig zien.

Het liep helemaal verkeerd af. Ik kon hem alleen maar geven wat ik te bieden had. Het werd een hele weg, een weg waarin ik mijn ouders aan te kijken had, mezelf en daarna zag ik pas waar hij in vastliep.

Ik heb hem meerdere keren los moeten laten maar op het moment dat we echt verbonden waren, sloeg het noodlot toe.

Op de dag van het overlijden van mijn zoon, zei mijn innerlijke stem dat als ik dit aankon ik ook de pelgrimstocht wel aankon.

Ik besloot direct de weg van mijn innerlijke stem te volgen en een paar dagen na de crematie zat ik in het vliegtuig op weg naar het onbekende.

Ik die nog nooit alleen van huis was geweest.

Het werd echt een zielsreis! Een magische manier om in balans te komen. En ik vertrouwde volledig op mijn innerlijke stem mij te leiden. Hoelang ik weg zou blijven, de gesprekken met mijn innerlijke bron maar ook met mijn overleden zoon hebben mij geholpen en tot op de dag van vandaag ben ik diep diep dankbaar voor mijn vertrouwen in mijn innerlijke God oftewel de bron, oftewel het universum, oftewel mijn gidsen en Engelen.